Kim

Als een viering mooi gebeurt, ontstaat er iets. Een sfeer die je woordelijk niet helemaal kan vangen. Iets dat mensen dichter bij elkaar brengt: gemeenschap.

Kim De Roover

Het is jullie moment, en daar wil ik graag mee vorm aan geven. Elke persoon is anders en legt andere accenten, maar toch geloof ik in een universeel waardenkader. We zijn minder verschillend dan we weleens denken. Of het nu over een doopsel, huwelijk of uitvaart gaat: ik geloof in de kracht van verbinding. 


Dat is waar het volgens mij om draait. In relatie treden met de ander. Ik ben een gelovig persoon, maar zet me niet graag vast in een label. Dat mijn natuur spiritueel is en dat ik de katholieke waarden hoog in het vaandel draag, valt niet te ontkennen. Evenzeer geloof ik in de interreligieuze dialoog: we staan dichter bij elkaar dan we denken, en samen zijn we meestal ook sterker.


Ik werk graag met verhalen, maar ook met beelden. Inspiratiebronnen zijn de natuur, religieuze verhalen (Bijbelverhalen, maar ook een boeddhistisch verhaal bijvoorbeeld moet kunnen) en vooral: jullie. Wie zijn jullie, wat vinden jullie belangrijk, wat is jullie verhaal?


Ik ben een geboren liefhebber van het woord. Geschreven en gesproken. Het zit als een rode draad verweven in mijn leven: zowel professioneel (ik werk ook als zingevingsjournalist) als persoonlijk (in mijn vrije tijd schrijf ik kortverhalen). Als ik de woorden vind die kloppen bij de werkelijkheid die ik wil illustreren, of oproepen, dan kan een boodschap ook echt binnenkomen. Ik hou ervan te ontroeren, maar evengoed te doen lachen. Humor is een belangrijk element om dingen (mee) te dragen, te relativeren, te vermenselijken.


Samen maken we een portret: jullie input, mijn woorden, waar ik met veel graagte en warmte stem aan geef. Ik doe niets liever. Als een viering mooi gebeurt, staat zij voor altijd in het geheugen gegrift als een krachtig moment van gemeenschap, als een herinnering die warmte en belofte oproept. De belofte van iets moois. 


PS Voor wie het zich zou afvragen: ik heb geen voorkeur voor het ene of het andere. Over welke soort viering het ook gaat: ze zijn allemaal krachtig en belangrijk. Ik werk graag met kinderen en hun trotse ouders, maar ook met verliefde zieltjes of rouwende mensen in pijn. Het zijn verschillende fases, maar ze zijn noodzakelijk. We moeten er allemaal door, ergens in ons leven. 


Leven, en daarin wij mensen, ik en de ander, in relatie tot het hogere: het fascineert mij mateloos. Met mijn woorden tracht ik een brug te slaan: naar de ander, naar de gemeenschap, naar wat ons allen overstijgt. Maar ook in onszelf. Liefde en vriendelijkheid, ze overwinnen misschien niet alles, maar dat zij mee bruggen bouwen, dat is zeker!