OPEN BRIEF
‘SEKSUEEL MISBRUIK IN TIELT
WIE GAAT HET MEEST IN DE FOUT?
DE ZIEKE DADER
OF DE GEZONDE MENSEN
DIE DE DADER EEN WERKTERREIN
VERSCHAFFEN?’

NORBERT BETHUNE
TIELT DINSDAG 2 JUNI 2010

Bethune Norbert, priester, (e-mail: norbert.bethune@telenet.be 051/656150 0499201262)
‘Seksueel misbruik in Tielt, wie is het meest
schuldig: de zieke dader of de gezonde mensen
die de dader een werkterrein verschaffen?’
Aan De Congregatie van de Zusters van het Geloof
Aan Zusters Machteld Vanseveren, ex-directrice van het St.
Andriesziekenhuis in Tielt
Aan Zuster Hilde Swyngedouw, ex-directrice van het St.
Andriesziekenhuis in Tielt
Aan De Heer Roger Vandewalle, directeur van het St.
Andriesziekenhuis in Tielt
Aan de Behandelende geneesheren van het St. Andriesziekenhuis in
Tielt
Aan de heer Procureur en de onderzoekers van de Gerechtelijke
Politie bij de Parketten in Brugge
Aan het eerste meldpunt voor Seksueel misbruik in het bisdom Brugge
Aan de Raad van Beheer van het Sint Andriesziekenhuis van de jaren
’90 tot 200….
Aan de politieke verantwoordelijken van de Stad Tielt,West-
Vlaanderen en ons land.
Aan de priesters van het bisdom Brugge
Aan professor Adriaenssens en zijn commissie
Aan de niet bestaande volledig onafhankelijke commissie in dit land.


‘Het begon met een publikatie van een boek (lees: De laatste
dictatuur van Rik Devillé)
Een congres over mensenrechten in de kerk
Daarop werden meldpunten opgericht, resultaten: nauwelijks iets
Daarna een vereniging van vriendinnen van priesters, aantal leden:
de vingers van één hand
Een weekblad publiceerde een artikel over seksueel geweld door
ambtsdragers
Een priester kwam in het nieuws, omdat hij gaat trouwen maar
weigert het ambt neer te leggen ….’
Zo schrijft Mark Van de Voorde, toenmalig hoofdredacteur van Kerk
en Leven van Woensdag 16 Juni 1993.
Hij vervolgt:
Een felle anti-Rome campagne moet de kerk splijten, want de
kerkgemeenschap in haar totaliteit is te immuun voor extremisten.
In die bewoordingen werd toen geschreven over de mensen die
durfden spreken over seksueel misbruik in de kerk en over priesters
die een relatie hadden. In dezelfde woorden werd de immuniteit van
de kerk aangetoond tegenover de slachtoffers van seksueel misbruik.
Mark Van de Voorde zag toen en ook nu nog verborgen agenda’s bij
iedereen die opkwam voor wat gaande was in de kerk.
Ook nu zegt hij in de Krant van West Vlaanderen: “Er vallen
bladzijden open waarvan ik en ook anderen niets wisten. Ook
kardinaal Danneels niet, hoezeer sommigen hem proberen mee te
sleuren in het bad. Die sommigen zijn terug te vinden in twee
categorieën: mensen buiten de kerk die het schandaal aangrijpen om
de kerk te belasteren (sic) en mensen binnen de kerk die wraak willen
nemen op de open kerk van Danneels.”
Tegen deze lasterlijke praktijken heb ik klacht ingediend bij de
commissie Adriaenssens. (Zie bijlage: ‘Geachte Voorzitter en Leden
van de Commissie). Ik mocht reeds antwoord ontvangen.
Ook deze brief vertrekt integraal naar de commissie.
Mark Van de Voorde, de man die overal verborgen agenda’s ziet, is
ondertussen gepromoveerd door Dhr. Yves Leterme tot zijn
persoonlijke adviseur. Ook dat is West-Vlaanderen.
In zo’n sfeer kon welig alles toegedekt worden. De katholieke media
probeerden mensen dom en blind te houden. Samen met de macht
van de kerk werd het zo onmogelijk om seksueel misbruik aan te
pakken.
Ik zei in ’93 tijdens de Eucharistieviering in Sint Paulus: “Het verplicht
celibaat is een onrecht en een zonde die de kerkleiders met een
ongehoorde koppigheid blijven bedrijven.”
Vandaag sta ik hier opnieuw, 17 jaar later, met dezelfde woorden
maar met een grote aanklacht tegen allen die de werkelijkheid van
het seksueel misbruik zolang onder tafel konden vegen.
Ook nu zal gezocht worden naar mijn verborgen agenda’s: wraak en
revanche tegen het ziekenhuis, politieke revanches, de kerk proberen
te ondermijnen, mensen publiek fusilleren en noem maar op...
Het zij zo.
Ik weet echter dat ik reeds vele jaren spreek uit eerlijke overtuiging,
vanuit het hart van mijn priester zijn en met grote verontwaardiging
over één van de zwaarste misdrijven die bestaan: het seksueel
misbruiken van kinderen en weerloze zieken.
Vele misbruikten zijn in dergelijke mate gekwetst dat ze er zelf voor
kozen een einde aan hun lijden te maken, anderen moeten met een
levenslang trauma verder door het leven gaan. Het feit dat zo velen
zich op latere leeftijd nog naar de commissie Adriaenssens wenden
toont de zwaarte van dat lijden.
Het is jammer dat het uitzoeken naar de verantwoordelijkheid voor
dergelijk lijden door de verantwoordelijken van dit land naar een
binnenkerkelijke commissie wordt verwezen.
Daarover heb ik het in een bijlage bij deze open brief: ‘Aan alle
politieke partijen van dit land en meer in het bijzonder aan hun
voorzitters.’
Met deze open brief wil ik aantonen hoe onmogelijk het tot recent
was voor slachtoffers om recht gedaan te worden.
Ik wil hier zeer nadrukkelijk de neef van Roger Vangheluwe en zijn
naasten bedanken voor de stap die zij gezet hebben. Zij zorgden
voor erkenning en een stuk bevrijding van heel wat zwaar
gekwetste mensen en hun families. Zij zorgden voor een historische
doorbraak in deze problematiek in ons land .
Ik ben er van overtuigd dat nog teveel mensen zwijgen die méér
weten? Ik roep iedereen op die iets méér weet rond Roger
Vangheluwe, deken LL of de rol van het Brugse parket dit kenbaar
te maken.

MIJN VERHAAL

De waarachtigheid van alle aangehaalde feiten is terug te vinden in
PV’s die sinds lang lagen te roesten bij de procureur des konings in
Brugge. Ze liggen ook bij mijn advocaat, Meester Walter
Vansteenbrugge. Deze zal op vraag van een slachtoffer de zaak
heropenen om na te gaan of het gerecht of het ziekenhuis toen
afdoende optraden. Zo niet , dan is er mogelijk sprake van
burgerrechtelijke aansprakelijkheid.

Directrice Zr. Machteld Vanseveren

Medio 1988 en ervoor,toen ik nog ziekenhuispastor was in het Sint
Andriesziekenhuis, vertelden meerdere mensen me dat de
toenmalige deken Lefèvre grensoverschrijdend gedrag stelde.
Dit werd me verteld door mensen die het niet verder hadden laten
komen, d.w.z. ‘de weerbaren’.
Er grepen toen enkele feiten plaats van echt seksueel misbruik en
poging tot misbruik van weerloze patiënten op de afdeling
psychiatrie.
Deze slachtoffers meldden dit aan de toenmalige dokter van dienst
Dr. Uyttersprot, die dit onmiddellijk meldde aan de directrice Zr.
Machteld Van Severen. Mijn dank gaat uit naar deze arts. Een
slachtoffer schreef een brief aan directrice Zuster Van Severen. Dat
slachtoffer heb ik nadien begeleid.
De feiten werden ook gemeld aan Dr. Leo Ruelens, hoofd van de
dienst.
Ik heb zelf LL ( Leopold Lefèvre ) herhaaldelijk op zijn gedrag
gewezen maar hij ontkende dit.
Ik ging persoonlijk naar directrice Zuster Vanseveren. Zij zei me
letterlijk: “Ik zal de deken niet lastig vallen want ik moet nog overeen
komen met deze man. Ik zal de klacht doorspelen naar het bisdom.”
Ik heb haar meermaals gevraagd, ja gesmeekt, Deken Lefévre niet
langer de patientenlijsten te geven waarmee hij ongestoord toegang
kreeg om alle kamers van het ziekenhuis naar willekeur te betreden.
Ik heb haar er toen op gewezen dat in het ziekenhuis zoveel
verwarde en bewusteloze mensen zijn en zieken die zich niet kunnen
verweren.
Ik heb ook mijn collega priester Norbert Vanoverbeke ingeschakeld
om LL aan te speken.
Ik geloofde dat de directrice zich tot de bisschop zou wenden. Wie
kon toen vermoeden dat hijzelf schuldig was aan seksueel misbruik
en dat de directie van het ziekenhuis geen enkele
verantwoordelijkheid zouden opnemen.
Ik wil hier uitdrukkelijk het toenmalig diensthoofd van de psychatrie ,
Luc Verheye, danken omdat ik weet dat hij ook LL discreet heeft
aangesproken. Tijdens zijn verhoor voor het gerecht zal LL zeggen dat
hij de afdeling psychiatrie niet meer bezocht om geen problemen te
hebben met mij.
Ik was toen ook een tijd in de waan dat LL de patiënten lijsten niet
meer kreeg. Misschien heeft hij daar zelf een tijdje van afgezien
nadat ik hem had aangesproken?

Seksueel misbruik

Het verhaal van een slachtoffer is vreselijk. Ik noem haar verder SZ
(slachtoffer ziekenhuis) In het dossier dat bij de gerechtelijke politie
in Brugge berust staan de feiten beschreven. Ik ben in deze open
brief niet uit op spectaculaire verhalen. Die vinden we voldoende in
tijdschriften en bladen.
Toch dit: als kind had ze problemen na het misbruik door een buur .
Ze kon nergens terecht, voelde zich schuldig en ging biechten bij LL,
toen deken in Avelgem.
Hij misbruikte haar. De vrouw kwam in de psychiatrie terecht.
Diezelfde vrouw misbruikte hij opnieuw toen hij haar zoveel jaren
later met zijn patiëntenlijsten in de hand weer tegen kwam in het St.
Andries Ziekenhuis.

BISSCHOP VANGHELUWE

Ik heb zelf bisschop Vangheluwe en Vicaris Vandecasteele het
misbruik gemeld in ‘92. De bisschop was enkel geïnteresseerd in de
naam van de vrouw. Ik noemde die niet omdat de vrouw me toen
daartoe nog geen toestemming had gegeven.
De vicaris gaf er niet de minste aandacht aan.
Ik kreeg meer en meer problemen met de zusters van het Geloof. Ze
beschuldigden me mijn werk niet volgens het boekje te doen. Ik
werd zelf ziek.

Kerkjurist en advocaat Hubert Demeester uit Gent

Directrice Zuster Hilde Swyngedouw wilde dat ik mensen zou
berechten, zelfs tegen hun wil in. Deze vorm van ‘slecht nieuws
mededelen’ vond ik een aanslag op sommige patiënten.
Bij mijn ontslag raadde een collega priester me aan me te laten
begeleiden door priester-advocaat Hubert Demeester uit Gent, voor
de financiële afwikkeling van mijn situatie.
Ik schreef een ‘open brief’ waarin ik me verdedigde. Ik was toen
reeds van plan het seksueel misbruik publiek te maken.
Hubert Demeester raadde me dat ten stelligste af met de woorden:
“Je kan daar toch niets aan doen en het zal , naast uw ontslag,
wellicht ook uw vriendin haar werk kosten.”
(Ik had toen een relatie met mijn vriendin, nu mijn vrouw). Ik heb de
passage dan geschrapt.
Ik vernam nadien dat Hubert Demeester ook de advocaat was van
het ziekenhuis en van kardinaal Danneels.

Recidive

In 1993, na mijn ontslag in het ziekenhuis, vernam ik dat de deken de
psychisch zwakke vrouw opnieuw naar zijn huis had gelokt onder het
mom ‘alles goed te maken’.

Directrice Zr Hilde Swyngedouw

Ik heb daarop LL opnieuw opgebeld. Hij ontkende en beweerde de
vrouw helemaal niet te kennen. Bovendien zei hij , en ik geloof het,
dat NIEMAND van de directie of het bisdom hem daarover had
aangesproken. Hij zou dat ook aan de BOB ondervragers verklaren
vele jaren later ( dec ’99).
De verklaringen van de bisschop , zie verder, bevestigen zijn stelling.
Ook aan psychiater Leo Ruelens maakte ik de nieuwe feiten bekend.
Ik belde toen eveneens de nieuwe directrice van het ziekenhuis, Zr
Hilde Swyngedouw op met de vraag LL elk pastoraal bezoek aan het
ziekenhuis te vermijden. Ik dreigde toen reeds de zaak openbaar te
maken.

Administratief Direkteur Roger Vandewalle

Ikzelf was ten einde raad en voelde me machteloos. Heel deze
situatie bezorgde me een trauma dat ook mijn gezin tot op vandaag
meedraagt
Ik kon toch niet laten van over al deze feiten iets te zeggen in een
plaatselijk TV station in Tielt dat een cassette huis aan huis bezorgde
rond december ‘96.
Ik kreeg telefoon van de echtgenote van de administratief Direkteur
Vandewalle , die me aanmaande dat recht te zetten en zei dat ze niet
wilde dat haar man in problemen zou komen. Ik had niets recht te
zetten en herhaalde mijn vraag om LL geen patiënten lijsten meer te
geven. Ik kreeg geen antwoord.
Wel werd ik door de BOB van Brugge opgeroepen in juni ‘97.

BOB Brugge

Ik werd tweemaal verhoord door Dhr. Eric Verhenne, eerst
aangewezen gerechtelijk inspecteur, officier van de gerechtelijke
politie en hulpofficier van de Procureur des Konings te Brugge. De
eerste keer op 6 Juni 1997. Ik herhaal er mijn aanklacht over seksueel
misbruik in het ziekenhuis. Ik zeg: “Ik was ten tijde van mijn ontslag in
het St. Andries Ziekenhuis getuige van seksueel misbruik van
patiënten door een hogere geestelijke en zag dat men ondanks mijn
herhaalde meldingen hier niet tegen optrad.”
Ik voegde er aan toe: “Ik vind het erg dat men een persoon die
recidiveert in seksueel misbruik ongestoord verder laat werken
terwijl de hiërarchie ons , ongehuwde priesters sanctioneert.”
Wanneer de onderzoeker me vraagt naar de inhoud van de
zedenfeiten vraag ik bedenktijd gezien ik dat nog niet heb besproken
met de slachtoffers en hen wens te respecteren’.

Nieuw feit: misbruik van een kind door LL in het verleden

Onafhankelijk van de feiten in het Sint Andriesziekenhuis meldt een
vrouw (Ik noem haar SX met de naam van slachtoffer) me dat ze
door LL tweemaal seksueel werd misbruikt toen hij deken was in
Avelgem. Voor LL deken was in Avelgem was hij directeur van de
Heilige Familie in Tielt, nu ‘De Bron’. Daar won hij haar vertrouwen.
Toen ze op 14 jarige leeftijd problemen had bezocht ze hem op de
dekenij. Hij misbruikte haar en zou haar nog een tweede keer lokken
en misbruiken. Het zou haar verdere leven zwaar belasten.

Roger Vangheluwe en het eerste meldpunt voor seksueel misbruik

Ontredderd schiet ik opnieuw in actie. Op woensdag 25/6/’97 bel ik
Roger Vangheluwe. Hij zegt me nooit iets over LL te hebben gehoord,
hoewel ik dat duidelijk had gemeld in ’92. Hij wil me, ondanks
duidelijke informatie, niet ontvangen, enkel de slachtoffers. Hij
verwijst me naar een nog op te richten meldpunt.
Ik bel op 3 Juli opnieuw naar de directrice van het ziekenhuis, Zuster
Hilde Swyngedouw. Ik werd doorgeschakeld naar haar voorgangster
Zuster Vanseveren. Deze zegt me tot mijn verbijstering: “Ik kan niet
uitsluiten dat die man nog wekelijks de patiënten lijsten krijgt. Val die
man niet verder lastig. Hij kan niet veel kwaad meer doen.”
Op 10 September werd ik ontvangen door de toenmalige commissie
voor seksueel misbruik. Ik weet dat Dr. Catrysse uit Roeselare en een
jurist daar deel van uitmaakten.
Ik had eens te meer onterecht vertrouwen. Ik bracht er mijn
getuigenis, men hoorde slachtoffers. Men zei uitdrukkelijk de
slachtoffers te geloven. Het slachtoffer uit het ziekenhuis, dat
getuigde in mijn aanwezigheid, kreeg nooit nog iets te horen.
Ik wantrouwde de commissie meer en meer. Op 17 maart 1998
belde ik hen op maar kreeg geen antwoord op mijn vraag of LL nog
de patiënten lijsten kreeg. Men zei me : “LL ontkent maar de
commissie twijfelt niet aan de echtheid van de feiten.” Dat was alles.
Ondertussen meld ik de diensten van de procureur in Brugge dat ik
me tot het meldpunt gewend had en bij geen voldoening klacht zal
indienen. Ik benadruk dat ik bij mijn verklaring blijf over seksueel
misbruik in het ziekenhuis.

Hypocrisie ten top

Ik heb het slachtoffer dat ik begeleidde (SZ) nooit aangeraden naar
Roger Vangheluwe te gaan.
Rik Devillé had me toen reeds verteld over de verdenking van
seksueel misbruik door Vangheluwe.
Het andere slachtoffer SX is tot tweemaal toe bij Vangheluwe . Een
eerste keer voor haar getuigenis aan het gerecht, dus voor 2000. Ze
vroeg Vangheluwe of hij reeds met LL had gesproken. Vangheluwe
gaf geen antwoord. Hij beluisterde wel haar verhaal, zei haar dat hij
haar geloofde en vroeg, in naam van LL en de kerk, vergiffenis aan de
vrouw. Ze ging een tweede keer na haar getuigenis voor het gerecht,
samen met haar vertrouwenspersonen, die echter niet mee binnen
mochten. Opnieuw vroeg ze uitdrukkelijk of Vangheluwe met LL
gepraat had. Hij gaf opnieuw geen enkel antwoord en begon snel
over iets anders. Hij beperkte zich opnieuw tot het vragen van
vergiffenis.

April ’99: de druk om te zwijgen neemt toe in het ziekenhuis
Directeur Roger Vandewalle en zijn echtgenote.

Mij lijken alle wegen versperd. Ik zie maar twee mogelijkheden: een
publieke verklaring op de grote markt in Tielt of gerechtelijke stappen
zetten.
In april 1999 uit ik mijn ongenoegen over de gebeurtenissen in Tielt
in het VTM programma ‘De eeuwige strijd’. De naam van het
programma pakte me naar de keel.
Dinsdag en woensdag 7 en 8 april ontvang ik telefoon van de
echtgenote van de nieuwe directeur Roger Vandewalle die me
opnieuw zegt dat ze betreurt dat ik mijn beschuldigingen herhaald
heb . Ze zei: “Dat doet het ziekenhuis geen goed. Kan u dat
rechtzetten in het voordeel van de lekendirectie?”

Dubbele hypocrisie

Ik bel dezelfde dag opnieuw naar deken LL. Er komt enige evolutie
want hij erkent nu wel de vrouw die misbruikt is, te kennen. Hij wil
zich verontschuldigen maar blijft beweren dat hij de feiten niet
gepleegd heeft.
Tot mijn verbazing herhaalt hij klaar en duidelijk
- dat noch de ziekenhuisdirectie, noch de bisschop hem over deze
zaak aangesproken hebben
- dat hij ongestoord zieken bezoeken mag afleggen en dat hem op
kaartjes aan de receptie de namen worden gegeven van alle zieken
uit Tielt.

Psychiater Leo Ruelens

Dezelfde avond bel ik psychiater Leo Ruelens op. Hij zal, na de
hoofdverpleger van de afdeling psychiatrie, na 10 jaar de tweede zijn
die stappen zet om LL te beletten ongestoord alle kamers binnen te
stappen in het ziekenhuis.
Ik schreeuw bijna mijn onmacht uit maar hij antwoordt:
“Die man is pervert. Hij zal nooit bekennen. De klerikale wereld zal
niet jouw maar hem geloven, als er zo’n hooggeplaatst iemand mee
gemoeid is is daar niets meer aan te doen.” Hij kreeg gelijk.
In het besef dat LL een recidivist is, pedofiel en pervert , (‘sic
psychiater), besluit ik tot de finish te gaan en dan terug naar het
gerecht te stappen.
Ik bel LL opnieuw en vraag hem psychiater Leo Reulens op te bellen .
Hij liegt opnieuw manifest door te zeggen dat hij de misbruikte vrouw
uit het ziekenhuis SZ niet kent.

Aangetekende brieven en Raad van Beheer.

Ik maak op 3 Mei 1999 aangetekende brieven klaar voor Roger
Vangheluwe, afgevaardigde beheerder Zuster Swyngedouw en exdirectrice
Zuster Machteld Vanseveren. Ik vraag aan de
verantwoordelijke van het ziekenhuis welke maatregelen men
genomen heeft ten aanzien van LL ivm zijn ongepast seksueel gedrag.
Ik vraag hetzelfde aan Roger Vangheluwe en meld dat ik niet
tevreden ben over het meldpunt van het bisdom.
Zuster Swyngedouw tekent als afgevaardigde van de raad van beheer
in een eveneens aangetekende brief met : we hebben de nodige
maatregelen genomen en verwijzen u naar het meldpunt.
Zuster Vanseveren ondertekent mee.
Op dat moment veronderstel ik dat ook de Raad van Beheer op de
hoogte is gezien Zuster Swyngedouw als afgevaardigde tekent.
Aan Roger Vangheluwe meld ik niet tevreden te zijn over zijn
commissie tegen seksueel misbruik . Hij antwoordt helemaal niet op
mijn vraag naar de genomen maatregelen (hij had zelfs nog niet
gesproken met de dader) maar schrijft : “ Graag had ik van u
vernomen waarom deze commissie volgens u geen goed werk heeft
verricht.”

Dader bekent

Vooraleer mijn aangetekende brieven te versturen bel ik LL op. Ik zeg
hem dat ik die brieven zal versturen.
Hij vraagt me poeslief dat niet te doen. Ik zeg hem dat hij dan de volle
waarheid moet spreken. Nu geeft hij, eerst telefonisch , daarna bij
hem thuis de feiten toe. Ik laat hem een geschreven
schuldbekentenis ondertekenen waarin hij vergiffenis vraagt aan zijn
slachtoffers.
Hij schrijft: “Ik ben als priester te ver gegaan, maar ik wou enkel mijn
liefde betonen. Ik geef toe dat dit verkeerd was. Het was niet mijn
bedoeling u zo te schaden. Ik biedt u mijn excuses aan en vraag als
priester vergeving. Ik vraag dit heel speciaal aan (hier naam SZ) en
aan (hier naam SX)”
Tijdens een tweede bezoek vraag ik hem uitdrukkelijk geen zieken
meer te bezoeken.
Samen met twee slachtoffers besluiten we stappen te zetten bij het
gerecht.
De deken blijft beweren dat hij nog nooit is aangesproken door
bisdom of ziekenhuis. Hij erkent wel dat de commissie voor seksueel
misbruik hem heeft aangesproken.
Hij zegt letterlijk: “Ze hebben me enkel gezegd dat er klachten waren.
Ze hebben echter niet aangedrongen op de waarheid zoals jij.”

Pychiater Leo Ruelens

Op 12 juli ’99 krijg ik de misbruikte patiente bij me thuis. Ze meldt dat
haar behandelende dokter, Leo Ruelens, haar heeft gevraagd of ze
echt wel met deze zaak door wil gaan. Ze zegt hem duidelijk dat ze
minstens wenst dat LL geen kans meer krijgt zieken te bezoeken.
Ook het andere slachtoffer vraagt dit. Zij wilden voorkomen dat er
nieuwe slachtoffers gemaakt werden door machtsmisbruik en
schuldig verzuim .
Ik bel op 14 juli psychiater Leo Ruelens terug op. Ik vraag hem of LL in
staat is zich te beheersen bij minder bewuste, half comateuze of
comateuze mensen. Hij bevestigt mijn vermoeden en antwoordt zeer
overtuigend ‘NEEN’ en voegt er aan toe: “Hij zal zijn goesting doen ”
Mijn bekommernis om de integriteit van patiënten stijgt.
Na mijn gesprek met dr. Ruelens op 14 juli, stond mijn besluit vast :
ik ga naar het gerecht in Brugge.
Te laat, kunnen sommigen denken.
Op 15 Juli heeft de misbruikte vrouw consultatie bij Psychiater Leo
Ruelens. Hij spreekt haar aan over ons telefonisch onderhoud. De
vrouw antwoord zeer kordaat en duidelijk dat ze minstens wenst dat
LL geen pastorale bezoeken meer kan afleggen, dat ze hem daar niet
meer wil ontmoeten.
Dr. Ruelens neemt nu in haar bijzijn de telefoon en belt directeur
Vandewalle op.
Ze hoort Dr. Ruelens héél duidelijk zeggen:
- Ik geloof mijn cliente 100%
- Dat is een zeer perverte man
- Hij is niet te vertrouwen bij zieke mensen
- Dat mag hier niet blijven duren, we moeten onze
verantwoordelijkheid nemen.
Ze hoort ook dat directeur Vandewalle zegt dat ik een aangetekend
schrijven heb gestuurd.
Sindsdien hebben nog slachtoffer XZ, noch ikzelf enig antwoord
gekregen op onze vraag hem geen patiënten lijsten meer te geven.
LL zal eind december 1999 nog verklaren dat hij ongestoord alle
zieken kan bezoeken. Dus ruim een half jaar na de telefoon van Dr.
Ruelens is er NIETS veranderd.
Diensten van de procureur die me verhoorden zijn zeer
nauw betrokken bij het aangeklaagde ziekenhuis
Ik contacteer opnieuw de inspecteur van de gerechtelijke politie, Dhr
Verhenne. Hij laat mij het hele verhaal doen op 9 September 1999. Ik
overhandig hem alle documenten. Als hij alles in zijn bezit heeft zegt
hij: “Ik zal het verdere onderzoek niet kunnen voeren, want mijn
schoonbroer is de directeur van het ziekenhuis.”
Ik voel me bekocht. Terecht of ten onrechte ?
Hier eindigt mijn verhaal. Ik zal niets meer horen van het ziekenhuis,
de commissie misbruik, het gerecht of Roger Vangheluwe.
Het katholieke Tielt en West Vlaanderen hebben blijkbaar
gezegevierd.
Onlangs zegt eerwaarde heer Gaby Buysse mij dat hij omstreeks
2002 , aan LL zei dat er patiënten waren die niet zo tevreden waren
over zijn bezoeken . Hij deed dit op aangeven van het ziekenhuis Hij
voegde eraan toe dat hij zeer vage informatie kreeg en dat hij
geïnformeerd had moeten worden over de ware aard van hetgeen
aan de hand was. Er werd ook toen niet uitdrukkelijk gevraagd om
geen zieken meer te bezoeken die daar niet om vroegen.

DADER STERFT

Na onze roots reis naar China met onze adoptiedochter in de
paasvakantie 2007, verneem ik dat de dader gestorven is op 1 april
en begraven werd met de eretitel ‘ere deken van Tielt’ hem door het
bisdom verleend. Ik blijf rondlopen met een kasseisteen op mijn hart
wegens zoveel onrecht en schuldig verzuim. In de volgende jaren
beklaag ik me vaak bij mijn vrouw. Ons gezin lijdt onder mijn
onverwerkte onmacht.
Tot iemand uit de omgeving Vangheluwe de moed heeft een
troostend gebaar te stellen naar zovele misbruikte mensen en hun
families.

Vergiffenis ?

Ik kan mij volledig aansluiten bij wat Jan Gheysen, hoofdredacteur
van de Krant van West-Vlaanderen scheef aan dader Roger
Vangheluwe: “We weten dat de kans bestaat dat het misdrijf dat u
pleegde verjaard is. Maar we hopen dat de kerk geen rekening houdt
met die verjaring en u sanctionneert. Pas daarna , als gerechtigheid is
geschied, is het gepast om slachtoffers en alle goedmenende
gelovigen en priesters om vergeving te vragen.” Dit wil ik ook zeggen
aan allen die schuldig verzuim heb gepleegd en aan de Belgische
bisschoppen na hun collectieve schuldbekentenis.

Enkele vragen voor de diensten van de procureur des konings in Brugge :

1.Wie overhandigde de bewuste video aan uw diensten? In de pv’s
staat alleen: een collega van de gerechtelijke politie in Kortrijk.
2. Waarom werd het onderzoek zolang gevoerd alleen door
gerechtelijk inspecteur, Dhr Eric Verhenne?
Waarom maakte hij als schoonbroer van de directeur pas bekend dat
hij familiebanden heeft met de directeur van het ziekenhuis van
Tielt, nadat hij over alle feiten en documenten beschikte die
bezwarend konden zijn voor het ziekenhuis?
3. Waarom werd me nooit schriftelijk of mondeling medegedeeld wat
de eindconclusie was van dat dossier? Ook het slachtoffer SX zei dat
ze na haar verhoor niets meer had gehoord.
4. Werden ook de mensen die ik in mijn dossier noem door uw
diensten verhoord? Ik spreek hier over Roger Vangheluwe, de
directie van het ziekenhuis, de raad van beheer, de kroongetuige
psychiater Dr. Leo Ruelens, de verantwoordelijke van het meldpunt
van het bisdom. Om van een ernstig onderzoek te spreken moet hen
toch minstens gevraagd zijn wat ze wisten en of er nog steeds
schuldig verzuim was op het moment van het onderzoek ?
5. Uit het dossier bleek dat Roger Vangheluwe schuldig verzuim
pleegde. Hij weigerde elk antwoord op de vraag of hij maatregelen
had genomen. Volgens deken LL was hij , ten tijde van het verhoor
(lees: eind 1999) , nog nooit aangesproken door Vangheluwe. Had u
toen Roger Vangheluwe ondervraagd kon duidelijk geworden zijn ,10
jaar voor het bekend worden van zijn misbruik, dat hij een pedofiel
en perverte deken de hand boven het hoofd hield.
6. Waarom namen uw diensten genoegen met de verklaring van
deken LL :
“Ik heb die vrouw misschien wel innig vastgenomen, gezien haar
psychische en fysische toestand maar ik ben niet verder gegaan.”
Waarom werd de dader, Leopold Lefèvre, tijdens zijn verhoor niet
geconfronteerd met zijn schriftelijke bekentenis? Welke
onderzoeksdaden werden er gesteld t.a.v. LL buiten dat éénmalig
verhoor. Was er een huiszoeking bij LL? Zijn er documenten in beslag
genomen die zijn betrokkenheid in andere zaken konden aanwijzen.
Was er een buurtonderzoek? Indien op vragen 4, 5 en 6 geen positief
antwoord is, waarom spreekt procureur Berkvens dan in de media
van ‘het speurwerk werd grondig gevoerd’. Is het niet mogelijk dit te
laten nagaan door een van Brugge onafhankelijk team?
7. Welke stappen hebben uw diensten gezet ter bescherming van de
seksuele integriteit van patiënten van een publiek ziekenhuis, gezien
de bezwarende en duidelijke verklaringen van Psychiater Leo
Ruelens die in uw dossier duidelijk vermeld staan?
8. Op basis van wat werd het dossier verjaard verklaard? Procureur
Berkvens spreekt in een krant van ‘overduidelijke verjaring’. Waarom
is dat voor hem zo overduidelijk gezien er recidive feiten in het
dossier staan die in ’93 werden gepleegd, terwijl het dossier werd
geopend in ‘97.
9. Uw mensen kwamen me onlangs verhoren. Ze zijn op zoek naar
feiten over schuldig verzuim van Roger Vangheluwe. Ze vroegen zich
af waarom zo weinig mensen klacht indienden?
Wat was het nut hiervan?
Waarom bij anderen zoeken als u dit reeds wist in 2000 ?
Waarom werd door justitie in België zo vaak ‘opschorting van straf’
uitgesproken als het om een priester ging in situaties waar er wel
klacht werd ingediend?
De verjaringstermijn voor het bijhouden in het dossier van een
aantal verkeersovertredingen is in ons land langer dan de
verjaringstermijn voor een seksueel misdrijf.
Ik heb aan uw mensen mijn vragen overhandigd.

ANDERE FEITEN IN TIELT

1. Rond de jaren ’86 kon een geestelijke in Tielt, medewerker van LL,
jongeren misbruiken in de jeugd en jongerengroep waarin hij werkte.
Roger Vangheluwe was toen bisschop.
Het onderzoek werd gevoerd door Zuster Regine Catteeuw, zuster
van Maria uit Pittem en ondertussen overleden. Heel snel werd de
dader gepromoveerd tot pastoor in een andere parochie.
Door mensen werd me medegedeeld dat de zuster hen vroeg te
zwijgen over wat ze hadden ontdekt.
2. Een andere priester medewerker van LL werd betrapt op
zedenfeiten in Rekkem toen hij daar was gepromoveerd tot pastoor.
3. Een ander, onlangs overleden, was ook eerst onderpastoor bij LL.
Het was algemeen gekend in Tielt dat hij als pedofiel over de schreef
was gegaan. Hij werd gepromoveerd tot pastoor.
4. Rond 1993 , na mijn preek tegen het verplichte celibaat werd ik
gecontacteerd door een man.
Hij had zijn diploma kleuterleider gehaald in het instituut H. Familie
in Tielt. Hij deelde mij mee dat , nadat de inspecteur ontdekt had dat
hij homofiel was, hij hem gemeld had dat hij op geen benoeming
meer moest rekenen in het Katholiek onderwijs. Kort daarna werd hij
door een priester gecontacteerd die les gaf in de instelling waar hij
zijn diploma had gehaald. Deze zou hem aan een baan helpen . Bij
bezoek aan die priester stelde hij eerst als voorwaarde bepaalde
seksuele handelingen. De man ging er op in in de hoop een baan te
krijgen. Hij kreeg enkele honderden euro en werd heen gestuurd.
Hoe kon dat alles in één stadje. Hoe komt het katholieke
West-Vlaanderen zo in de belangstelling ?
Je zal me niet horen vertellen dat Tielt en West-Vlaanderen de enige
zwarte stippen op de kaart zijn.
Maar het is geweten dat in Tielt de clerus en de politiek lang zeer
verstrengeld waren met elkaar.
K van Katholiek en C van Christelijke partij zijn er sinds mensen
geheugenis een enorm blok. Alleen burgervader Daniel
Vandermeulen maakte daarin een trendbreuk.
Tielt wemelt van de katholieke instellingen.
Aan de top van beheerraden vond je steeds dezelfde clerustop en
dezelfde politieke zwaargewichten terug. Ze beheersten de
werkgelegenheid in deze school- en verzorgingsstad.
Ze bepalen mee de kansen van je kind.
Veel horen , zien en zwijgen was de boodschap.
Tot op heden, mocht ik ervaren, door mensen die me de laatste
dagen vroegen te zwijgen over hun getuigenissen.

AAN MIJN EX-COLLEGA PRIESTER IN WEST VLAANDEREN

Ik ben priester gewijd in 1971. Jaarlijks kwamen we met de priesters
van ons wijdingsjaar samen. Er bestaat een klaslijst.
Ik hoorde onlangs één van mijn klasgenoten van toen een oprechte
reactie geven in een duidings programma op de situatie van Roger
Vangheluwe.
In een tel contact met hem nadien vroeg ik of één van onze
klasgenoten , veroordeeld voor seksueel misbruik, nog op de klaslijst
staat. Hij bevestigde dit.
Hij bevestigde eveneens dat ikzelf van de lijst geschrapt werd na mijn
schorsing door Roger Vangheluwe, na de aankondiging van mijn
huwelijk .
Begrijpe wie kan.
Ps: Eén uur nadat ik bekend maakte te zullen huwen kreeg ik Roger
Vangheluwe aan de lijn met de mededeling dat hij me zou schorsen
en ‘ dat ik laag gevallen was’.
Roger Vangheluwe is nog steeds niet geschorst.
Er is vanwege de kerk tot nog toe geen enkele sanctie genomen.

BIJLAGE 1 BRIEF AAN DE COMMISSIE ADRIAENSSENS

Geachte Voorzitter en Leden van de Commissie,
In de media en vooral de katholieke media worden de mensen die
het vroeger opnamen voor slachtoffers van seksueel misbruik in een
bedenkelijk daglicht gesteld.
Ik behoor tot de mensen die indertijd de ‘werkgroep mensenrechten
in de kerk’ hielpen dragen.
Kardinaal Danneels speelt een prominente rol in deze voortdurende
aanvallen.
Hij doet dat via zijn woordvoerder, Dhr Hans Gybbels. Ik kan moeilijk
een onderscheid maken tussen beiden gezien Kardinaal Danneels zijn
woordvoerder hierin nooit corrigeerde.
Onlangs werd verklaard in een tijdschrift: ‘Rik Devillé heeft al zoveel
beweerd dat hij niet hard kan maken.’
In een ander medium verklaart dezelfde persoon dat het feit dat de
vorige commissie spaak liep de fout is van de vorige voorzitster.
In de media van donderdag 10 Juni wordt opnieuw uitgehaald naar
wat de kardinaal, bij monde van zijn woordvoerder, noemt
‘fantasten’ die de kerk willen kapot maken!
Of het om Rik Devillé gaat laat hij in het midden.
Ik vindt dat dit moet ophouden. Het strookt ook niet met de laatste
verklaring van de bisschoppen, die wel vonden dat er fouten zijn
gemaakt. Die verklaring voldoet me niet omdat het gaat over een
collectieve kerkverantwoordelijkheid. Ze veronderstelt dat een
collectieve vergevingsvraag voldoende is. Dat heeft R.Vangheluwe al
die jaren geprobeerd maar het slachtoffer wou gerechtigheid door
een sanctie.
Als het over individuele verantwoordelijkheden gaat van voor de zaak
Vangheluwe moet er blijkbaar nog steeds gezwegen worden, laat
staan dat er gerechtigheid komt door een sanctie.
Daarom dring ik bij de commissie aan op een grondig onderzoek
omdat deze houding de slachtoffers en de mensen die zich eerlijk
hebben ingezet voor die slachtoffers opnieuw raakt.
Ik vraag me ernstig af of de kardinaal zomaar anoniem mensen mag
beschuldigen in de media. Wie zijn de fantasten ?
Bij mijn weten zijn er heel concrete bewijzen dat er mensen bij
Kardinaal Danneels zijn geweest, dat mensen brieven hebben
geschreven waarop geenszins een deftig onderzoek volgde. Over één
van deze brieven vermeldt de woordvoerder Hans Gybbels zelfs dat
ze naar de commissie zijn doorgestuurd, die hierin dus de
verantwoordelijkheid draagt.
Het slachtoffer van Roger Vangheluwe drong reeds lang aan op het
neerleggen van zijn ambt. Ook hij vond een vraag naar vergeving niet
voldoende.
Hoe komt het dat Kardinaal Danneels dit blijkbaar niet zo duidelijk
hoorde, gezien hij na het eerste gesprek zat te wachten op een
tweede? En indien hij het toch wist waarom kon dan niet meteen op
de vraag, die reeds zolang gesteld was , ingegaan worden?
In een ander medium is er sprake van een voorgesprek tussen
Kardinaal Danneels en het slachtoffer. De voorzitter van de
commissie zou gezegd hebben dat hij daar niets van afwist maar
integendeel de indruk had dat Kardinaal Danneels ‘zich gepakt
voelde’ door de ernst van de feiten.
Ik zou graag hebben dat de commissie nagaat:
Had de kardinaal een houding waarin hij het radicaal opnam voor de
slachtoffers?
Wou hij op de eerste plaats de eer van het instituut, zijn bisschoppen
en priesters verdedigen?
Ik hoop dat een antwoord een einde mag maken aan deze pijnlijke en
nu ook anonieme aanvallen waardoor mensen beschuldigd worden
van de opzettelijke kwade intentie de kerk kapot te maken
Hoogachtend,
Norbert Bethune,
Hierin gesteund door andere leden van de vroegere commissie
‘mensenrechten in de kerk’.

BIJLAGE TWEE : ANTWOORD VAN DE COMMISSIE.
WE ZULLEN ONS UITSPREKEN OVER VERANTWOORDELIJKHEID

----- Original Message -----
From: Peter Adriaenssens
To: 'Norbert Bethune'
Sent: Sunday, May 30, 2010 12:55 PM
Subject: antwoord vanwege de Commissie
Geachte heer, dag Norbert,
De Commissie heeft je schrijven goed ontvangen.
Laat duidelijk zijn dat de Commissie en haar standpunten door ons
vertolkt worden, door niemand anders. Wij achten ons niet
gebonden of beïnvloed door uitspraken van derden.
De Commissie heeft een duidelijke onafhankelijke opdracht.
In de eerste plaats is die de zorg voor slachtoffers. Daar zijn we op dit
moment mee bezig, dat is de dringendste nood.
Maar de tweede opdracht is natuurlijk een analyse te maken van de
verhalen die ons bereiken: hoe moeten we dit begrijpen, wat deed
zich voor. Dat is ook een vraag naar verantwoordelijkheid. Wij zullen
daarover ons uitspreken.
Uw schrijven is vooral een vraag naar dat tweede, dat komt dus.
Dit belet niet dat we ernstig moeten werken, ons documenteren en
objectieve elementen verzamelen.
De Commissie zou dus graag van u en uw beweging overzicht krijgen
van de inspanningen die gedaan werden om oversten te informeren,
van feiten die door slachtoffers via de beweging gemeld werden, aan
wie en waar dit gebeurde.
Een persoonlijk gesprek tussen commissie en beweging lijkt ons dus
gewenst. Zou dat mogelijk zijn?
Met vriendelijke achting,
Prof. Peter Adriaenssens
Voorzitter
Commissie voor de behandeling van klachten over seksueel misbruik
in de pastorale relatie
Justus Lipsiusstraat 71
3000 Leuven
commissie@kerknet.be
www.commissiemisbruik.be

BIJLAGE 2 :
AAN ALLE POLITIEKE PARTIJEN VAN DIT LAND EN MEER IN HET
BIJZONDER AAN HUN VOORZITTERS

Jullie zitten in volle verkiezingsstrijd.
Natuurlijk is het goed dat jullie bezig zijn met de materiële welvaart
van de bevolking.
Evenzo dat jullie begaan zijn met het samenleven van de
verschillende gemeenschappen in ons land.
Volgens ons behoort het ook tot jullie grote taak het welzijn van de
bevolking te behartigen.
Momenteel is er één groot misdadig gebeuren dat ons land treft.
Wij beschouwen seksueel misbruik en seksueel misbruik van
kinderen in het bijzonder tot één van de zwaarste misdrijven.
Het tast de seksuele integriteit aan op een manier die vaak niet meer
te herstellen is.
Ten tijde van de zaak Dutroux werd nog één stap verder gezet: het
doden en begraven van de slachtoffers. Toen was de
verontwaardiging massaal en werd er zelfs een onderzoekscommissie
opgericht.
De laatste weken is in Vlaanderen een massagraf blootgelegd met
honderden landgenoten als slachtoffer. Wat dit betekent maakt de
lange strijd van een slachtoffer zoals dat van Roger Vangheluwe
duidelijk. Het feit dat honderden mensen die ouder zijn zich melden,
toont het levenslange zware trauma aan, een trauma dat in vele
gevallen nooit verjaart.
Andere slachtoffers hebben gekozen om een einde te maken aan hun
leven
Naar ons aanvoelen horen wij over dit alles weinig tot niets vanuit
politieke hoek. Wij zien dit thema nergens opgenomen in één van de
goede voornemens in deze tijd van verkiezingsbeloften.
Dat staat in schril contrast met de aandacht die er is bij één of andere
ramp waar er een aantal slachtoffers vallen . Zelfs de koning stapt
dan snel ter plaatse.
Wij willen niet verdoezelen dat het onze diepe overtuiging is dat ook
justitie en bepaalde partijen een rol hebben gespeeld bij de lakse
aanpak van deze misdaden.
Daarom willen wij graag, in naam van de vele slachtoffers, duidelijk
en publiek vernemen wat jullie standpunt en intenties zijn
hieromtrent.

Hoogachtend,
Norbert Bethune en Rik Devillé
Priesters
Na de vakantie (augustus kunt u het verdere vervolg lezen van deze zaak)