Evangelisatie Levensnabij

Deze West-Vlaamse organisatie is de eerste organisatie, aanleunend bij de Katholieke Kerk, die publiek
positieve stelling neemt t.o. rent a priest en ons adres kenbaar maakt. We publiceren daarom het
artikel dat in hun tijdschrift verscheen . (12e Jaargang nr. 4.)
Meer info over deze organisatie: Huis van Vrede, Marksesteenweg 52, 8500 Kortijk  Tel. 056/214721  huisvanvrede@slkynet.be.

Uit de rand

Rent a priest is een initiatief dat alles in zich heeft om "in de rand" terecht te komen. De naam wekt weerstand op: een priester huur je toch niet? Rudy Borremans en Norbert Bethune die in Vlaanderen aan de basis liggen van Rent-a-priest en het voorlopig alleen runnen, zijn in onze kerk gemarginaliseerd. Ze oefenen hun priesterschap uit alhoewel ze geschorst zijn. Is het dan verantwoord om deze twee mensen en hun initiatief in deze rubriek 'uit de rand' te halen. Wellicht wel. We zijn het met Evangelisatie Levensnabij aan onszelf verplicht om wie uitgesloten zijn een plaats te geven in onze gemeenschap. Zonder zware discussie over de schuldvraag. Rent-a-priest speelt in op een echte behoefte van mensen. Het officiële standpunt in de katholieke ten aanzien van een kerkelijke verbintenis van gescheiden en van homofiele mensen, getuigt - op zijn zachtst gezegd - van weinig soepelheid en barmhartigheid. Een voorbeeld: In de mooie en degelijk warm aanbevolen map van de dienst Gezinspastoraal van het bisdom Brugge met gebedsvieringen met burgerlijk hertrouwde echtge-scheidenen (*) wordt in de inleiding opnieuw herhaald dat het "voor iedereen duidelijk dient te zijn dat het niet om een sacramentele huwelijksviering gaat. De gebedsviering vindt best plaats in een beperkte kring, zonder veel publiciteit en niet op de dag van de burgelijke huwelijkssluiting. Ook in drukwerk, kledij en ceremonieel dient elke schijn van een sacramentele huwelijkssluiting vermeden te worden." Vooraanstaande ethici en theologen verdedigen een andere praktijk. En zelfs voor zo'n gebedsviering vinden niet alle echtgescheidenen bij hun plaatselijke pastoor een gewillig oor. Mensen met goede 'relaties' vinden meestal gemakkelijker de weg. Rudy en Norbert bezorgen allen die een beroep op hen doen een, in hun ogen, wél volwaardige viering. Mits een voorbereiding die degelijker is dan wat in vele parochies gebeurt. Heel veel christenen, waarschijnlijk ook de meeste lezers van deze Nieuwsbrief, zijn ervan overtuigd dat het verplichte
priestercelibaat een slechte kerkelijke wet is. Sinds 30 jaar hebben honderden goede priesters, ook uit onze onmiddellijke omgeving, om die reden hun priesterambt opgegeven. Norbert en Rudy zijn bij ons de eersten die weigeren dit te doen. Er valt misschien veel te discussiëren over de manier waarop zij te werk zijn gegaan. Maar minstens evenveel over 'het gemak' waarmee honderden anderen zich bij de officiële richtlijnen van de katholieke kerk hebben neergelegd. (*) 'Ik laat u niet gaan, tenzij gij mij zegent' (Gen.32,27), Gebedsvieringen met burgerlijk hertrouwde echtgescheidenen, samengesteld door Geert Dedecker, Koen Vanhoutte en Denise Hoedt (eindredactie), uitgave 2000, Dienst Gezinspastoraal, bisdom Brugge, Licht en Ruimte, Oostnieuwkerksesteenweg 51, 8800 Roeselare, 450 fr.