Mijn visie op RaP

Thuis ben ik heel gelovig opgevoed en dat blijft hangen, ook vandaag nog.

En toch is er iets in dat basis-geloven dat telkens weer nieuw is, fris, jong en vol dynamiek. Het is een wel-gevoelen van concreet bezig zijn met mensen, echt levende mensen die in hun eigen leven momenten ervaren waar je intens dat leven bewust ervaart, omdat het gedeeld wordt in openheid en vertrouwen.

Doorheen heel mijn leven ben ik geboeid door en voor mensen. Ik hou van de mensen, heel concreet en heel nabij. Dat betekent voor mij dat ik hou van het leven, dat in elke mens groeit, ook en vooral, bij de meest kwetsbare, de verlatene, die aan de kant moet gaan staan.

Telkens is er weer die spontane drang om met iedereen vriend te zijn, telkens opnieuw de waarde(n) van de andere te ontdekken en te bevestigen. Mijn mede-mens is vol waarde, waarde-vol, en als ik de kans krijg om dat te be-amen dan doe ik dat.

Heel het gebeuren van RaP speelt daar op in, niet als een spel, maar als een enthousiaste inzet om dat diepe geloof in de liefde zichtbaar te laten worden bij vele hunkerende mensen. De mensen die ik bij RaP ontmoet zijn zulke enthousiastelin-gen, profeten, timmerend aan de weg. Het zijn mensen die doorheen de dagda-gelijkse dingen proberen mee te zoeken naar symbolen, rituelen, gebruiken, woorden en gebaren om de kern van alle dingen enigszins te vatten, even vast te houden en het eigen leven er sterk mee verbinden.

Binnen RaP ontmoet ik mensen, hulpvragers, die aan de kant staan, die niet gehoord of gezien worden, maar die met een ingehouden schreeuw ons appeleren om een stukje van hun weg mee te gaan. Die zoekende mensen, die in de harde structuur van een zwaar georganiseerd en gereglementeerd kerkinstituut, geen of weinig kansen krijgen. Die mensen krijgen via RaP een grote; wijde poort om binnen te gaan in een paradijs, waar ze zelf kunnen en mogen gelukkig worden met velen.

RaP is voor mij een beweging van gelovige vrouwen en mannen om dit gebeuren van geluk-zoeken, liefde-zijn mee waar te maken in concrete en dicht-bij-de-mensen vieringen rond hun geloof in de medemens, hun trouw aan mekaar, hun inzet voor een betere wereld.

Traktaten hoeven er niet geschreven te worden over RaP, maar het is een levend bewijs dat zulk initiatief echt nodig is. Mijn zorg is dan ook een beetje dat dit "nodige" mogelijk wordt, aanvaard en erkend als een zinvolle uiting vanuit de basis, juist daar waar een kerk, een gemeenschap groeit en waar de liefde gestalte krijgt. Het is een zelf-helende bloedsomloop, die telkens weer vanuit het hart vernieuwend werkt om vers bloed te sturen naar de meest gekwetste en daar wonderen verricht van nieuw leven.